Cereals for Breakfast

Halos siyam na buwan siyang karga-karga ng nanay niya sa tiyan, at ilang taon din ang ginugol ng mga magulang niya sa pagpapalaki sa kanya. Dugo’t pawis ang nilaan nila para mabigyan siya ng maayos na buhay tapos sa isang iglap lang, nakuha mong wasakin ang puso niya? Ano kayang mararamdaman mo kung ganun din ang gagawin sayo ng iba?

What any gentleman would love to hear from his girl when they’re about to do it, instead of “Sige na, babe.. Ipasok mo na.”

When you’re courting someone and you ask her out, don’t immediately attempt to kiss her on the first date. Have the decency to just hold her hand and if she doesn’t let go of yours, it’s time you hold hers tighter. Because with that simple gesture, not only will she feel respected, but also special. For a gentleman knows that it’s sweeter to reach for the veins that are directly connected to a girl’s heart than to directly reach for her lips.

Sincerely,
Me

Hindi ko maintindihan kung bakit nagiging big deal para sa iba ang maging single lalo na tuwing may mga special occasions sa kalendaryo, katulad na lang ng Pasko at Valentine’s Day. Hindi naman ‘yung boyfriend o girlfriend nila ang ihahain nila sa Noche Buena ah? Well.. Baka ganun nga pero parang mali naman yata ‘yun. Iba ang diwa ng Pasko sa libog ng tao. Kung libog at harutan lang naman pala, edi ipagpaliban na lang dapat ‘yun sa Feb. 14 kung kelan laganap ang ‘putukan’. Tsaka hindi naman requirement magka-jowa sa mga panahong ‘yun. Pwede ka naman makipaglandian o maging extra sweet sa pamilya at mga kaibigan mo. Pwede mo rin nga i-date sarili mo e, tapos magputukan kayo ng sarili mong kamay gabi-gabi. (oops, hindi ako nagtype nun, pasensya) Maliban sa hindi requirement ‘yun e hindi mo rin ikamamatay ang pagiging single. Sa katunayan, masarap maging single. Walang pinaggagastusan. Malaya kang magpaligaw/manligaw. At kahit itiwang-wang mo ang buo mong katawan sa harap ng karamihan, walang BF/GF na magagalit sayo. At hindi porket single ka e walang nagkakagusto sayo. Sadyang may mga taong gusto munang lubusin ang pagiging ‘malaya’ nila, mga taong ayaw magpatali sa isang relasyon na wala namang kasiguruhan. Kasi hindi lahat ng relasyon, nagtatagal. Mangilan-ngilan lang talaga ang mga nagtatagal at hindi sumusuko kahit anong pagsubok pa ang dumating sa kanila. Minsan din, kung kayo talaga, KAYO TALAGA. Maghiwalay man sila Mickey at Minnie mouse, mabiyak man ‘yang kinatatayuan ng bahay niyo, gumuho man ang mundo, kung kayo talaga ang para sa isa’t isa, sa huli, kayo pa rin ang magkasama. Pero kung hindi man ‘yan mangyari, lagi mo lang tandaan na: 

• HINDI PA ‘YAN ANG KATAPUSAN
• HINDI MO PA ORAS MAGMAHAL
• HINDI SIYA ANG PARA SAYO
• HINDI KA RIN PARA SA KANYA (baka kasi ipilit mo pa)
• PANAHON NA PARA MAS MAHALIN MO ANG SARILI MO
• PANAHON NA PARA MAGMAHAL KA NG IBA

Madali lang sabihin pero mahirap gawin. Lalo na kung ang kinakalaban mo ay ang kagustuhan ng Diyos at/o ng tadhana. Kaya mas mabuting h’wag mo nang ipagpilitan na “siya” na nga, kasi malay mo, mas sasaya ka pa pala sa piling ng iba.

Kung sa tingin mo e hindi mo na makukuha ang gusto mo at sa tingin mo e hindi mo na talaga siya makukuha sa pang-aakit, give up na! Ang magaling na sundalo ay ‘yung alam kung kelan dapat sumulong at kung kelan dapat sumuko. Huwag kang pilosopo kesyo hindi ka sundalo. “Love is a battlefield” ika-nga sa Ingles. So technically, sundalo ka ng pag-ibig. Kung puro puso lang ang gagamitin mo, walang duda, ikaw ang matatalo. Tsaka mo na ibuhos ‘yang pagmamahal diyan sa puso mo kung sigurado ka nang aalagaan niya ito. Paano ka makakasiguro? Edi gamitin mo utak mo. Kung nasasaktan ka na at sinasaktan ka niya (sinadya man o hindi), umaray ka! Huwag mong idaan sa pangiti-ngiti lang ang sakit. Sarili mo lang niloloko mo niyan eh. Kung hindi mo na talaga kaya, MOVE ON NA.

Ang pagmo-move on ay hindi pagsasara ng puso mo sa ibang tao. Kaya huwag ka maging bitter kasi hindi lahat ng tao tulad nung nanakit sayo. Ang pagmo-move on ay pag-usad lamang para hindi mapag-iwanan (ng taong dati mong minahal na ngayon ay tuluyan ka nang nakalimutan).

Napakahirap ng prosesong ito. Matagal pa. Kasi ang tuluyan na pagmo-move on ay taon-taon ang binibilang at dram-dram na luha ang binubuhos bago makalimot sa lahat. Pero hindi mo lang naiisip na sa bawat pagpatak ng luha mo ay senyales na ‘yan ng pagmo-move on mo. Dahil sa oras na mailabas mo ‘yung mga luha mo, para mo na ring nailabas lahat ng sakit na naidulot niya sayo. Lahat ng sakit na hindi kayang ilabas ng puso mo, makikita mo ‘yan sa mga mata mo. Hindi muta ha. Luha. Pero pag hindi mo pinunasan ang mga luha mo, magiging muta ang mga ‘yun. Lahat ng bagay sa mundo may kapalit hindi ba? Kaya iiyak mo lang ‘yan sa ngayon, kasi ngingiti ka rin sa tamang panahon.. dahil sa tamang tao.. sa tamang pagkakataon. Although sa tingin ko, minsan kailangan din natin madapa, umiyak at masaktan para cute. Dahil bawat isa sa atin ay mayroong dapat matutunan, mga bagay na tanging karanasan lang ang daan.

Maaring makatulong sayo ‘tong mga pinagsasabi ko dito. Maari ding hindi. Nasa sayo naman talaga ‘yan eh.. kung paano mo dalhin ang sarili mo sa mga sitwasyong tulad nito. Ayaw mo na ngang umasa pero gusto mo pa rin maghintay. Mahal na mahal mo pero hindi pwedeng mapasayo. Ayaw mo pang sumuko pero wala na talagang pag-asa. Gusto mong ipaglaban pero nanghihina ka na. Ganun talaga. Mas mahirap pag sarili mo na ang iyong kinakalaban. Para mong nilalagari ang paa mong nakatali gamit ang chainsaw, sa halip na ‘yung kadena ang pinuputol mo.

imanurse:

Kamusta kaibigan? Ikaw ang unag kong napagpasyahang gawaan ng ganito sapagkat ang iyong napiling URL ay nakaka agaw ng pansin na tunay. Una pa lang kitang nasundan (nafollow) dito sa tumblr ay namangha na ako sa mga sinusulat o nilalagay sa blog mo. Hindi ka isang basta basta blogger lang. Mapapansin sa blog mo na pinagiisipan mo ang mga nilalagay mo. Hindi basta may maiblog lang. Kaya natuwa ako ng nafollow kita.. at ngayon, nagbago na ang itsura ng pahina mo, pero ayos lang sapagkat hindi pa rin nawala sa iyo ang pagkakaroon ng sense na may kasamang humor na may kasamang aral. 

May mga naririnig ako dati na poser ka raw. Well, para sa akin, poser o hindi. WALA AKONG PAKIALAM. Dahil ikaw ang nagsusulat niyan. Hindi ka nagustuhan ng tao dahil sa itsura mo.. nagustuhan ka nila dahil sa mga isinusulat mo. AT DAHIL DIYAN, ISA KA SA MGA IDOLO KO.

SALUDO AKO. 

Wow. I sure wasn’t expecting this. Thank you so much, Anj. Na-appreciate ko talaga lahat ng mga sinabi mo. Sure enough din biglang tumaba puso ko. <3 Haha. I know hindi tayo gaano ka-close dito. I mean, nagkapalitan lang tayo ng TAs at least 5x? Haha and I’m not even sure with that. So, nakakagulat on my part na ako ‘yung napili mong i-feature. Ako pa ‘yung una. :”>

Maraming salamat talaga. And I hope this time, maging close naman tayo. :)) Really, I would like that to happen.

Kadalasan sa haters ng mga sikat na bloggers na “looks” lang ang puhunan sa pagba-blog ay ‘yung mga bloggers na “skills” mismo nila sa pagsusulat ang ginagamit.

Sa labanang “looks” vs “skills”, dehado ‘yung manunulat. Mas marami naman talaga kasing pumapansin sa naunang nabanggit. Kasi sa “looks”, hindi ginagamitan ng utak ‘yan. Titingnan mo lang, inlab ka na. Sa “skills” naman, kelangan mo pang usisain kung talaga nga bang magaling ‘yung taong ‘yun bago mo siya pansinin, purihin at hangaan.

Kahit ilang ulit ka pang i-promo ng isang blogger, kung ayaw talaga ng mga tao sa blog mo, hindi mo sila mapipilit. Kaya parang awa mo na, sa halip na puro promotions inaatupag mo, bakit hindi mo na lang ibuhos ‘yang oras mo sa pag-iimprove ng pagba-blog mo? Kung gusto mo lang naman pala mapansin, edi magsikap ka para sumikat ka. Mas masarap makamit ang isang bagay na pinaghirapan. Kasi may “sense of fulfillment”. Maari mo pang ipagmalaki ‘yan sa sarili mo at pwede ring sa ibang tao.

Kaya pipikit na lang ako pag dumaan ka.

Kapag may nagkulang, sa halip na ikagalit mo, bakit hindi mo subukang punuan?

Kapag may sumobra naman, sa halip na i-take for granted mo, bakit hindi mo subukan suklian?

Kapag sakto lang, sa halip na maging kampante ka, bakit hindi mo subukan pagtibayin ang inyong samahan?

Kapag may simingit na iba, sa halip na patulan mo, bakit hindi mo subukan layuan?

Kapag may mahal (na) siyang iba, sa halip na akitin mo, bakit hindi mo subukan maging masaya para sa kanya?

Kapag hindi mo kaya maging masaya para sa kanya, sa halip na magmukmok at malungkot ka, bakit hindi mo subukan mag-isip na maghihiwalay din sila may ibang taong nakalaan para sayo?

Kapag masyadong matagal dumating ‘yung “the one” mo, sa halip na ma-inggit ka sa mga taken, bakit hindi ka na muna magpakasaya sa pagiging single mo?

Kapag torpe siya, sa halip sa magpakipot ka, bakit hindi mo subukan na ikaw na lang ‘yung mauna?

Kapag siya naman ‘yung nauna, sa halip na magpakipot ka pa, bakit hindi mo subukan na huwag na siyang pahirapan pa?

Kapag naging kayo na, sa halip na ibuhos niyo lahat ng pagmamahal niyo para sa isa’t isa, bakit hindi niyo subukan magpasintabi ng kaunti para kung sakali man e matapos ‘yang lahat meron pang matira?

Kapag iniwan ka ng taong mahal mo, sa halip na maging brokenhearted ka, bakit hindi mo subukan tanggapin ang katotohanang wala na siya?

Kapag nahihirapan kang magmove on, sa halip na manggamit ka ng iba, bakit hindi mo subukan ilagay ang sarili mo sa posisyon nila? 

Masakit hindi ba? Kaya nga mag-isip-isip ka muna bago ka pumasok sa mga sitwasyong ganyan.. mga sitwasyong hindi tiyak ang kahihinatnan.

• Ayaw mo sa mga blogger na sumisikat dahil sa pagsali sa mga promo
• Ayaw mo sa mga blogger na sumisikat dahil sumasali sa mga kada
• Ayaw mo sa mga blogger na sumisikat dahil sipsip sa mga “famous”
• Ayaw mo sa mga blogger na sumisikat dahil palaging nagpapansin sa iba

Pero naisip mo rin bang WALA KANG PINAGKAIBA sa kanila kasi ginagawa mo rin ‘yang lahat mga ‘yan?

You’re not as good as you think you are. So better humble down. Cos it’s harder to fall from high above than to bounce from the ground up.

Napansin mo bang mas maraming bata ngayon ang mas pinipiling maglaro na lang sa computer o sa mga gadgets nila kesa maglaro sa labas ng bahay?

Noong una, sobrang proud ako sa sarili ko kasi na-experience ko pa ‘yung mga panahon kung kelan naging uso ang paglalaro sa labas ng teks, ng pstintero, ng taguan, habulan, atbp. Tapos sa kasalukuyan ay na-eexperience ko pa rin ‘yung makabagong pamamaraan ng paglalaro sa mga gaming consoles. Kasali kasi ako sa mga “90’s kids”. At dahil doon, tingin ko mas enjoy maging bata noon kesa ngayon. Well, ‘yun ‘yung akala ko.

Pero nung napag-isip-isip ko rin naman.. Hindi ko pala mabi-blame ang mga kabataan ngayon kung mas gusto nilang nasa loob lang sila ng bahay. Nasubukan mo na bang lumabas ng bahay sa umaga? Diba ang init-init? Miski sa hapon nga, mainit pa rin. Parang nasa oven lang. So, sino naman kayang bata ang gustong magbilad sa ganun kainit na panahon? At sino naman kayang magulang ang hahayaan na maging negra o negro ang kutis ng kanilang mga baby? Wala diba?

Kung hahanapin mo ‘yung puno’t dulo nitong lahat, ‘yung mga naunang henerasyon ang may kasalanan. Mainit na ang mundo dahil sa Global Warming. Kung inalagaan lang sana natin si Mother Nature noon, paniguradong marami pang mga bata sa kalsada tayong makikitang naghahabulan ngayon, mga batang naglalaro na nakangiti at tila’y walang bahid ng problema sa kanilang mukha.

Pero kung ipagpapatuloy natin ang pagwawalang-bahala sa ating mundo, malamang wala nang mga batang maglalaro sa loob at labas ng bahay. Bakit? Kasi tsugi na tayong lahat sa mga panahong ‘yun. Either pinutukan na tayo ng bulkan, nadurog sa ating mga mansionesssss kasi lumindol o di naman kaya ay inanod na tayo ng tsumami.

So, let’s think green. No, not like that.